De rijhouding in de Orlando is goed, vooral dankzij de dubbele verstelmogelijkheid van de stuurkolom (in de hoogte en in de diepte) die standaard is van bij de basisversie LS. De voorstoelen zitten uitstekend, dankzij een prima steun in de rug. Vervolgens merken we de dubbele cockpit op, zoals in een Corvette, en de opgedeelde middenconsole, die wordt gedomineerd door het navigatiescherm (standaard voor de duurste versie LTZ+). Alles valt goed in de hand en opbergmogelijkheden zijn er genoeg. De Orlando, die gebouwd is rond de ophanging van de Cruze - zij het natuurlijk wel aangepast - biedt een verrassend rijcomfort en een filtering van goed niveau, die de meeste kleine wegoneffenheden absorbeert. We konden de Orlando testrijden met de 1.8-benzinemotor gekoppeld aan een manuele vijfversnellingsbak, evenals met de tweeliter-diesel van 163 pk in combinatie met een zestrapsautomaat. In beide gevallen kwam de motor stil en romig uit de hoek en voelde hij zich in alle omstandigheden op zijn gemak.

De Orlando verdient niet meteen een schoonheidsprijs, maar ziet er nu ook weer niet verschrikkelijk uit. Hij is dan ook een 'intelligente' (lees: rationele) auto. Veel nuttig volume, een aangenaam rijcomfort, een goede moduleerbaarheid, een rijke en op sommige versies zelfs overvloedige uitrusting, een goede assemblagekwaliteit en afwerking, en dat alles voor een prijs die iedere concurrentie tart: de Orlando verschijnt met heel wat troeven aan de start.

U kunt de Eerste Test van de Chevrolet Orlando nalezen in AutoGids 813 van 22/12/2010.