De Challenger deelt zijn platform, dat trouwens ook wordt gebruikt voor de Chrysler 300C, dus met een oude Mercedes E-Klasse. Daarmee breekt hij met de traditie van de Amerikaanse sportwagens van weleer, die het nog moesten stellen met starre assen en bladveren. De motor is echter een stukje Detroit Iron in de beste traditie. De achtcilinder braakt 425 pk uit, maar vooral 569 Nm en geeft zijn enorme kracht door aan de achterwielen via een elektronisch gestuurde vijftrapsautomaat van Mercedes-origine.

Koetswerkbewegingen worden relatief goed onderdrukt, en enkel bij echt grote wegoneffenheden gaat de Challenger een beetje deinen. Bij het aansnijden van een bocht voel je wel goed dat je onderweg bent met een grote auto met veel gewicht in de neus. Toch valt aan het (enorme) stuurwiel van deze reus (5 meter lang en 1,9 ton droog aan de haak) meer dan voldoende rijplezier te rapen dankzij de goed onderdrukte rolneigingen, de hoge gripgrens van de banden en natuurlijk het allesoverheersende koppel van de vette V8, die perfect wordt bijgestaan door de intelligent reagerende automaat. Amerikanen hechten traditioneel gezien weinig belang aan de afwerking van het interieur, met mistroostige decors van keiharde en krasgevoelige plastics als gevolg. In de Challenger valt dat echter goed mee.

Hoewel de Dodge Challenger beter rijdt dan om het even welke andere Amerikaanse musclecar die we al konden testen, staat hij qua rijgedrag nog niet op het niveau van de betere Europese of Aziatische sportwagen. Toch zijn we als een blok voor hem gevallen, om zijn dikke, roffelende V8, zijn imponerende design en proporties en zijn hoge comfortpeil. Op zijn eigen, weinig subtiele manier maakt de Challenger van elke rit een waar plezier.

U kunt de eerste test van de Dodge Challenger SRT-8 nalezen in AutoGids 787 van 23/12/2009.