Maar dat is uiteindelijk maar muggenzifterij. Het belangrijkste is dat het goed toeven is achterin, met voldoende plaats voor je benen, tenminste als de voorste passagier niet te veeleisend is. In open configuratie zit het landschap voor de achterpassagiers niet verscholen achter de gordellijn. Integendeel, je kunt gerust je elleboog laten rusten op het koetswerk... De luchtstromingen zijn redelijk, in die mate dat je een (klassiek) petje kunt blijven dragen bij 170 km/h zonder dat het wegvliegt. De keuze om de binnenruimte achterin te maximaliseren gaat echter onvermijdelijk ten koste van het koffervolume, dat met 173 liter wel bijzonder klein is.

Na deze korte kennismaking overheerst een indruk van stevigheid, zelfs bij een dynamische rijstijl op hobbelige wegen. De kleine trillingen die je gewaarwordt in het stuur en de remmen, nemen nooit buitensporige proporties aan en doen geen afbreuk aan de ronduit gezonde reacties. De ophanging met gestuurde schokdempers is altijd efficiënt en comfortabel, zelfs als ze sterk moet inveren.

Alles bij elkaar geeft de GranCabrio ons een extra reden om als een blok te vallen voor de V8 van Maserati - de 4.7 uit de GranTurismo S, die 440 pk en 490 Nm ontwikkelt - omdat je er nu in open lucht naar kunt luisteren. Met het afgemeten fingerspitzengefühl van de ZF-zestrapsautomaat, waarvan de schakelsnelheid plots nog maar bijkomstig is.

U kunt de Eerste Test van de Maserati GranCabrio nalezen in autogids 792 van 3/03/2010.