Eerste test / Review Dodge Charger Six Pack (2026) - de 550 pk sterke Scat Pack getest

De nieuwe Charger zoekt aansluiting met de tweede generatie uit 1968, het model dat uitgroeide tot een van de meest iconische musclecars van zijn era. Dodge zou de badge blijven gebruiken, maar daarna ging het alle kanten op en verloor de benaming zijn glans. Aan het nieuwe model om dat ooit zo trotse Charger-embleem weer op te poetsen. Ook in Europa.

Six Pack versus Daytona Dodge Charger Six Pack / Scat Pack (2026)

In de Verenigde Staten lanceerde Dodge in 2024 een volledige nieuwe Charger-generatie, die afscheid nam van zijn V8 en zou bouwen op het STLA Large-platform van de Stellantis-groep. Daarbij boden ze klanten de keuze tussen een versie met verbrandingsmotor (de Six Pack, aangedreven door een drukgevoede zes-in-lijn en met een elektrisch aandrijfgeheel (de Daytona, met een batterijpakket van 100,5 kWh en een DC-snellaadfunctie tot 183 kW).

Opvallend: de Dodge Charger beschikt voortaan altijd over vierwielaandrijving, of dat nu een Six Pack of een Daytona is. En de Amerikaanse constructeur laat de klant nu ook de keuze tussen de coupé een een vierdeursversie. Naast de standaardspecificatie voorziet Dodge bovendien een zogeheten Scat Pack, een pakket dat het reds gulle vermogen verder verhoogt. Tot 630 pk bij de elektrische Daytona-variant, plus tijdelijke PowerShot-boost van nog eens 40 pk.

Langer dan een Mercedes S-Klasse  Dodge Charger Six Pack / Scat Pack (2026)

De nieuwe Dodge Charger is een stevige jongen. Het koetswerk van de Amerikaanse musclecar is zo maar eventjes 5,25 meter lang en 2,03 meter breed, de wielbasis strekt zich voorbij de 3 meter. Toch oogt de Six Pack minder massief dan die afmetingen suggereren. En dat is de verdienste van het designteam onder leiding van Greg Howell, die de proporties en de geest van de Dodge Charger uit 1968 naar vandaag wist te vertalen zonder in pure retro te vervallen. Nostalgie speelt zijn rol, toch is dit een modern ogende sportieveling.

De elektrische Daytona voegt daar nog een opvallend aerodynamisch element aan toe. De holle neus creëert boven de motorkap een soort aero-bridge, die de lucht efficiënt over het koetswerk leidt. De versie met verbrandingsmotor kan zich die oplossing niet permitteren, want daar ligt dus een zescilinder-in-lijn tussen de voorwielen. 

Stellantis-recyclage  Dodge Charger Six Pack / Scat Pack (2026)

Binnenin is de sprong tegenover de vorige Charger-generatie een stuk groter. Dodge gaf niet toe aan de trend van gigantische displays. Dat heeft ook een praktische reden: binnen Stellantis worden componenten gedeeld om schaalvoordelen te creëren en dus de kosten te drukken. Zo krijgt ook deze Dodge een centrale display van 16 inch, een scherm dat verwant is aan de exemplaren op pakweg de Opel Grandland of de Jeep Compass.

De grafische interface en menustructuur zijn wel specifiek voor Dodge, al hebben de Amerikanen nagelaten om wat orde in de menu- en tabbladen te steken. En ook de reactiesnelheid van het infotainment is niet meteen flitsend te noemen. Het is de aandrijflijn die voor de nodige vaart moet zorgen.

Van R/T naar Scat Pack  Dodge Charger Six Pack / Scat Pack (2026)

Onder de gestrekte motorkap van de Six Pack schuilt de nieuwe Hurricane-motor, een zes-in-lijn die de Amerikanen ook in de RAM 1500 leggen. In de R/T-basisversie ontwikkelt deze door twee turbo's aangevuurde krachtbron een piekvermogen van 420 pk, in de door ons geteste Scat Pack ontwikkelt het blok 550 pk.

De zespitter schakelt via een achttrapsautomaat waarvan de kalibratie ons niet meteen kon overtuigen. De verhoudingen zijn aan de lange kant, terwijl de versnellingsbak ook wat reactiesnelheid mist wanneer je het tempo opdrijft. Ook de klank van de motor mist enthousiasme. De soundtrack heef iets kunstmatigs, alsof de zes-in-lijn luider klinkt door het audiosysteem dan via de uitlaatpijpen.

Groot, maar niet lomp  Dodge Charger Six Pack / Scat Pack (2026)

Op het testcircuit van Balocco toont de Dodge Charger dat hij graag met de heupen schudt. Ondanks de standaard gemonteerde vierwielaandrijving, kan de transmissie alle power naar de achterwielen dirigeren. En dan blijken burnouts en driftnummertjes een koud kunstje. De Six Pack toont zich een betere Gymkhana-stuntmachine dan de elektrische versie, die door zijn hogere gewicht wat minder agiel zijwaarts van bocht naar bocht glijdt.

Ondanks zijn omvang en flinke gewicht voelt de Charger Six Pack minder gigantisch dan hij eigenlijk is. Dat komt ook omdat Dodge de beschikbare binnenruimte niet al te efficiënt benut heeft, al heb je nergens nood aan extra bewegingsruimte voor lijf noch leden. Nu moet je op smalle wegen wel oppassen voor de koetswerkbreedte, bovendien verraadt de stevige ophanging dat je met een zware jongen op de baan bent. Het rempedaal heeft gelukkig een duidelijke, stevige eerste respons. Toch merk je bij forse vertragingen dat deze Amerikaan ongeveer 2,2 ton in de schaal legt.

Zodra het tempo stijgt, valt alles beter op zijn plaats en komt het chassis alsnog tot leven. De koetswerkbewegingen zijn duidelijk aanwezig, maar blijven goed onder controle. Ook de Hurricane-zescilinder heeft absoluut geen gebrek aan daadkracht. Toch worden de snelheidsindrukken grotendeels gefilterd door de vrij hoge zitpositie en de afstandelijke bediening. Dat verandert niets aan de dynamische kwaliteiten van de auto. Lange, snelle bochten verteert de Charger met een haast achteloze vanzelfsprekendheid. Er is potentieel en er is talent, alleen de betrokkenheid blijft een beetje achter.

Conclusie  Dodge Charger Six Pack / Scat Pack (2026)

Jawel, de Charger Six Pack is zijn musclecarlabel opnieuw aardig. Deze Dodge heeft stijl, houdt van wat show en schiet met bravoure uit de startblokken. Door zijn grote formaat blijven smalle Alpenpassen een uitdaging, maar op wat bredere wegen toont de Charger zijn dynamische talent. Op dat vlak is er geen competitie met zijn ronduit lomp sturende voorganger.

Ook de zes-in-lijn draagt zijn steentje bij tot die positieve ervaring. De Hurricane-motor is snel en gewillig, en in Scat Pack-specificatie ook meer dan krachtig genoeg. Maar de combinatie tussen zes cilinders, drukvoeding en vierwielaandrijving heeft wel wat minder sprankel dan de brutale V8 uit het verleden.