Model Suzuki Swift

SUZUKI SWIFT

Net als zijn grote voorbeeld, de Mini, speelt de Swift graag met personalisatie. Een contrasterend dak, een tweekleurig dashboard en een wuft palet pastelkleurtjes zijn daar getuige van. Alsook van het vrouwelijker klantenpubliek naar wiens gunsten deze zevende generatie met haar zoetere vormen dingt. Niks mis mee, maar daardoor neemt de Swift wel afstand van de X-factor van wijlen de Sport. Binnenin blijft de lifestyle onvervuld: geen armsteun op de optielijst, analoge wijzers, een boordcomputer met de zwartestaafjesbediening van weleer, een krappe zit achterin, het zorgt voor een toch niet onaardig lijstje aan verbeterpunten. En nu mag een koffer van 265 liter wel net genoeg zijn voor de wekelijkse bezoekjes aan de supermarkt, hamsteren kun je er niet mee. Zonder dat je een vlakke laadvloer bekomt, kun je dat volume via de neerklapbare achterbank uitbreiden naar 980 liter.

Op motorvlak is er enkel keuze voor een vers uit de mal geklopt driecilindertje, dat via mildhybride hulp met 82 paarden voor de dag komt. Door het als van oudsher lage gewicht van de Swift is dat voldoende daadkracht, en door het hoge thermische rendement van het blokje – zomaar eventjes 40 procent – kun je de theoretische WLTP-cijfers naar de praktijk vertalen. En manuele bak of niet, het rijgedrag sluit eerder aan bij de Polo dan de Mini: competent, maar weinig begeesterend. Als buitenbeentje is er ook een vierwielaangedreven versie.

Hij is meer Taylor dan ooit, deze jongste generatie van de Swift, maar een gelijkaardige sterrenstatus zal hij niet bereiken. Dat ligt aan te weinig exposure, maar ook aan een geheel dat zich te mak, te voorzichtig en te braaf opstelt. Wie de Mini wil opjutten, moet meer branie tonen.