Geen enkele neef of nicht had interesse in de in het Jaune Pamplemousse gespoten Supercinq met meer dan 120.000 kilometer op de teller, met zijn door de zon gebleekte bumpers en door haar laconieke rijstijl gekraste koetswerk. Maar mijn broer had juist zijn rijbewijs en was in de wolken met zijn compacte doosje vrijheid. Lang zou dat geluk niet duren.
Na een winterse sessie handremmetje-trek raakte een achterwiel het trottoir en was de Renault klaar voor de sloop. Het draaiboek voor wat een prachtig reisepos had kunnen worden, lag nochtans klaar. Want hij zou in mijn voetsporen treden en heel Europa ontdekken, zoals ik dat hem had voorgedaan met een al even eenvoudige Renault Clio. Maar die ongelukkige slippartij op een vers laagje sneeuw zou de ontluikende reismicrobe resoluut de kop indrukken.
Ik moest eraan terugdenken toen ik de afgelopen weken kon testrijden met zowel de Renault Twingo als de Fiat 500 Hybrid. Vroeger waren dit soort wagens voor beginnende bestuurders een gouden ticket naar nieuwe avonturen in binnen- én buitenland. Ik heb het dan ook niet begrepen op de term ‘stadswagen’: het is niet omdat een auto klein is, dat hij veroordeeld moet worden tot de urban jungle.
Nu verliest die nieuwe elektrische Twingo wel veel van zijn mogelijkheden wanneer je het ruimere sop kiest: op de snelweg zuigt de Renault zijn batterij in een snel tempo leeg, waardoor zelfs Luxemburg plots een exotisch vakantieoord wordt. De hybride Fiat raakt wél 600 kilometer ver, maar het gebrek aan power doet je zowat voortdurend in je achteruitkijkspiegels turen, uit angst dat een vrachtwagen je opschept – zoals een vlieg die tegen de voorruit pletst.
En pff, schakelen dat je moet om die 500 enigszins vooruit te branden; na een weekje testrijden was mijn rechterarm haast dubbel zo dik als de andere. Dan vergeet je snel hoe zalig het is om geen ommetje te hoeven rijden om een parkeerplaats te vinden, maar die Cinquecento zwierig in een klein gaatje te kunnen wringen. Misschien is de term intussen wél van toepassing en zijn dit wél ‘maar’ stadswagens. De wereldburgers van vroeger zijn one-trick ponies geworden.
De wereldburgers van vroeger zijn one-trick ponies geworden.
En misschien willen we daarom een zo groot en zo chic mogelijke auto. Als statussymbool. Of omdat we tegenwoordig twee keer per jaar op vakantie gaan. We kopen potentieel. Zoals de term ‘stadswagen’ kleine auto’s vandaag kleiner maakt, blaast de notie ‘premium’ gewone noden op tot verlangens. “Een premium auto is een auto die meer biedt dan de massa, op het gebied van kwaliteit, comfort, afwerking en merkimago”, leest het AI-overzicht van Googles Gemini me voor. “Gekenmerkt door hoogwaardige materialen, geavanceerde technologieën en een hoger prijskaartje.” Wat dat dan precies is, dat is voor iedereen anders.
Mijn schoonvader kocht zich net een Leapmotor C10 omdat hij een wagen met een enorm scherm en veel snufjes moest hebben, weldadig genoeg om die paar keer per jaar vrienden mee te nemen op restaurant even verderop. Omdat hij niet wil puzzelen wanneer hij gerief moet meenemen. Dat dat logge, onoverzichtelijke koetswerk er intussen verantwoordelijk voor is dat hij al aan zijn derde achterbumper toe is, wordt dan met de mantel der liefde bedekt. Jongens toch, de ruimte die we verspillen met wagens van om en bij de 5 meter…
Of hoe die vrijheid toch weer een keurslijf wordt. Over drie jaar haalt mijn oudste dochter haar rijbewijs en ik hoop echt dat ze Europa kan ontdekken met haar vrienden en vriendinnen. Dat ze, net zoals ik vroeger, gewoon op een dag wat kleren bij elkaar raapt, een frigobox vult en naar een muziekfestival in Hamburg, een tentoonstelling in Praag of een camping in de Apennijnen rijdt. En dat gaat niet in een elektrische Twingo zijn, zelfs in een Fiat 500 Hybrid wordt dat een hele klus. Misschien lukt dat wèl in de VW Caddy die mijn vrouw enkele jaren geleden erfde van háár grootvader. Ze moet gewoon opletten dat ze de handrem gebruikt waarvoor die handrem eigenlijk dient.
Nieuws
