We hadden net het kerstfeest aan mijn moeders kant achter de kiezen en zouden de week tot nieuwjaar doorbrengen met de familie van mijn vader. Wij kinderen, slapend op de achterbank. En de slee op het dak gebonden. Het was laat en het schoot niet op. En dan die leegloper.
We reden met een Citroën Dyane en de pater familias wist van wanten. Terwijl hij woorden brulde die niet voor onze jeugdige oren bestemd konden zijn, wisten zijn handen perfect wat ze moesten doen. Krikje eronder, de bouten losdraaien en het nieuwe wiel eronder. Veel langer dan vijf minuten heeft de operatie niet geduurd. We hoefden geeneens de bagage uit te laden, want net zoals een 2CV draagt de Dyane zijn reservewiel onder de motorkap. Omdat de boxer de stalen velg lekker opgewarmd had, kon vaderlief de wissel uitvoeren zonder bevroren vingers te krijgen. Het contrast met mijn latere gesukkel is groot, maar ik moest dan ook telkens aan de slag met ofwel een thuiskomertje ofwel een reparatieset, waarbij je de band volspuit met een vieze smurrie die het lek even moet dichten.
Tijdens mijn voorbije vakantie moet ik aan die koude kerstnacht terugdenken, wanneer de bandendruksensor door de Spotify-speellijst van mijn jongste dochter komt piepen: drukverlies rechts achteraan. Gelukkig zijn we net aan de afrit van onze bestemming. We zetten de kinderen af aan het gehuurde appartementje in Colmar dat als tussenstop dient tussen Toscane en thuis. Dan naar de bandenboer even verderop. Een schroef, amper 3 centimeter lang, heeft zich in de zijkant van het rubber geboord. Toch een te lastige plaats om snel te herstellen, oordeelt de bandenman. En de benodigde bandenmaat heeft hij niet op voorraad liggen…
Waarom zijn we eigenlijk ooit gestopt met auto's uit te rusten met een volwaardig reservewiel?
Nu is onze vakantie-auto gedekt door een reisverzekering inclusief internationale pechbijstand. Toch maar even bellen dus, een gesprek dat de eerste stap van een heuse calvarietocht zou worden. Hoewel de communicatie met de telefoonoperator moeizaam verloopt – ik vermoed dat het een jobstudente was – durf ik het begin nochtans als ‘hoopvol’ omschrijven. Onze wagen wordt keurig gesleept en zou de dag daarop van nieuwe schoentjes voorzien worden. Die avond kuieren we onbezorgd door het overigens wondermooie stadje, eten er overheerlijke tartes flambées en genieten we van La Petite Venise. Ik blijk mijn tandenborstel in de auto vergeten te zijn, maar verder is er geen vuiltje aan de lucht.
De volgende ochtend telefoon van de depannage. Dat hij de auto niet naar die bandencentrale kan brengen, omdat hij geen akkoord heeft gekregen vanuit België. We bellen terug naar de reisverzekering. Daar hebben ze “een mailtje gestuurd”. En dat is het begin van een telefoongesprek of vijftien waarin ik mijn zachtaardige wederhelft steeds meer zie veranderen in een fluitende stoomketel. Want hoewel we ons op amper 3 kilometer van de auto en op 4 van de bandencentrale bevinden, krijgt het Belgische assistentiebureau de zaakjes maar niet op orde.
We zitten in een parkje met de drie kinderen, met onze bagage voor één nacht. Het is 38 graden in de schaduw en we willen naar huis. Intussen worden we telefonisch van het kastje naar de muur gestuurd, er wordt geroepen en getierd. Er is een tussenkomst nodig van hogere krachten – dank je, Joyce! – vooraleer die nochtans simpele knoop ontward raakt. Geen moment te vroeg, want mijn vrouw is intussen in staat om moorden te begaan.
Om 5 uur in de namiddag stappen we onze auto in en rijden we de laatste 500 kilometer naar huis. Op een setje nieuwe achterbanden. Een schroef van 3 centimeter laat een wat vieze smaak achter op ons verder geweldige verblijf in Italië, maar eind goed, al goed. Toch doet dit verder banale akkefietje een mens wel nadenken. Waarom zijn we eigenlijk ooit gestopt met auto’s uit te rusten met een volwaardig reservewiel?
Omdat ze het koffervolume reduceerden misschien? Of omdat ze te duur waren? Was het een sociale maatregel om meer mensen extra werk te geven? Je zou de frunk van een elektrische auto à la Citroën Dyane zodanig kunnen vormgeven dat er een extra wiel in past, inclusief compressorpompje waarmee je de gewenste bandendruk regelt. Met een compacte krik kom je er natuurlijk niet met een EV die 2 ton op de weegschaal zet, maar van die hydraulische pootjes die je auto optillen, zoals in de racerij? Moet kunnen, toch? Het zou de heren designers bovendien dwingen om eens een mooie auto te ontwerpen die geen enorme velgen nodig heeft. Het lijkt zo simpel allemaal. Al zal ik een volgende keer wel rond die schroef proberen te rijden.
Nieuws
