- Score redactie 16.13 /20
De aanpassingen aan het onderstel missen hun doel niet: ze maken van de CX-5 een toonbeeld van zachtheid… ver verwijderd van elke sportieve pretentie. Omdat we eerlijk moeten zijn: we kunnen de criticasters die klagen dat 141 pk voor een auto van 1.650 kilogram toch maar povertjes is, niet helemaal ongelijk geven. De nieuwe CX-5 is met zijn 2.5 nu eenmaal minder vlot dan de vorige generatie met zijn 2.0 van 163 pk.
Dat hij nog maar een topsnelheid van 187 km/u haalt in plaats van 201 km/u, tot daaraan toe, maar ook bij de sprint van 0 naar 100 km/u is de schade voelbaar, met 10,5 seconden tegenover 9,3 seconden. Gelukkig maken de hernemingen dat enigszins goed; daar profiteert de nieuwkomer van zijn kleine surplus aan koppel dat ook iets vroeger ter beschikking staat (238 Nm vanaf 3.500 o/m tegenover 213 Nm bij 4.000 o/m).
Niet snel, wel vlot
Dat de prestaties erop achteruitgaan, is des te spijtiger omdat de CX-5 wel het eersteklas weggedrag van de voorganger behoudt, en dat zelfs nog sublimeert. Zijn lichtjes toegenomen spoorbreedtes komen de nauwkeurigheid en het bochtengedrag ten goede, terwijl de langere wielbasis voor een extra dosis stabiliteit zorgt. De andere afstelling van de schokdempers (die hun uitverende beweging beter onder controle houden en op die manier sneller terugkeren naar hun ‘normale’ positie) maakt dat koetswerkbewegingen wonderwel onder controle worden gehouden. Goede punten zijn er ook voor de banden: Bridgestone Atenza 001’s, speciaal ontworpen voor luxe-SUV’s. Hun welkome wanghoogte (maat 225/55) helpt om trillingen op te vangen, wat ook het geluidsniveau in de auto ten goede komt.
Al die kleine ingrepen maken van de CX-5 een nóg aangenamere auto in de dagelijkse omgang. De enige valse noot was enigszins te verwachten: bij momenten (bijvoorbeeld om in te halen op een oplopende weg) moet je de atmosferische 2.5 flink achter de veren zitten, waarbij de sturing van de automaat de neiging heeft om de viercilinder flink in de toeren te laten loeien. Nefast uiteraard voor de sereniteit in het interieur – vaak heb je het gevoel dat de viercilinder veel kabaal maakt voor weinig effect.
De schakellepels aan het stuur veranderen daar niet echt iets aan, kiezen voor een ander rijprogramma evenmin. Wat ons uiteindelijk deed beslissen om de zweep op te bergen en dan maar voor de Eco-stand te kiezen: in dat geval volgen de verhoudingen elkaar naadloos op en hoor je de 2,5-liter niet meer. Bij 120 km/u in zesde draait de viercilinder ongeveer 2.500 o/m.
Geen turbo, maar grote longinhoud
Daar ligt meteen de crux van het verhaal: voor wie van zichzelf weet dat hij een zware voet heeft, zijn er allicht betere alternatieven dan deze CX-5; in het andere geval valt er best wel wat voor deze Mazda te zeggen. Zo hebben wij ons, in tegenstelling tot bepaalde collega’s met een sportievere rijstijl, allerminst geërgerd aan die motorklank.
Bovendien bleek die 141 pk in 90 procent van de tijd ruim voldoende. En als laatste heeft de manier waarop deze atmosferische krachtbron zijn punch geleidelijk opbouwt naarmate je in de toeren klimt, een charme die in deze tijden van drukgevoede motoren met hun massa’s koppel onderin wat verloren is gegaan. Om nog maar te zwijgen van het feit dat zo’n grote 2.5-liter qua duurzaamheid op lange termijn toch wat meer vertrouwen inboezemt dan die kleine turbodriepittertjes van de concurrentie.
In dit artikel : Mazda, Mazda CX-5
Tests
